Oi tam pry dolyni, hranatamy zrytii [1]

Oi tam pry dolyni, hranatamy zrytii,
Lezyt ne vid nyni sichovyk ubytyi.

Strileckeye tilo vid vitru zchornilo,
A lychko rum’yane ziv’yalo, zmarnilo.

Ne zaplache maty ta i nad holovoyu,
Ne posadyt m’yaty na mohylu tvoyu.

Bereza ne zronyt lystkiv na mohylu,
I zvin ne zazvonyt, ne spovistyt mylu.

Odyn bir zaplache nyshkom sered nochi,
I voron zakryache, vyimayuchy ochi.

Odni rano-vranci vitry zaholosyat,
Vovky-siromanci kistky poroznosyat.

Ne vykuye, maty, tvoyih lit zozulya,
Vykuye z harmaty vorozaya kulya.

Shyroku dolynu nakryye murava –
Ta slava ne zhyne, sichovaya slava.